بالشتک تخت با استحکام بالا و تصفیه شده

۱. الکتروگالوانیزه کردن الکتروگالوانیزه کردن که در صنعت با نام گالوانیزه سرد نیز شناخته می‌شود، فرآیندی است که در آن از الکترولیز برای تشکیل یک لایه رسوب فلز یا آلیاژ یکنواخت، متراکم و با چسبندگی خوب روی سطح قطعه کار استفاده می‌شود. در مقایسه با سایر فلزات، روی یک فلز نسبتاً ارزان و با پوشش آسان است که یک لایه آبکاری الکتریکی ضد خوردگی کم ارزش است که به طور گسترده برای محافظت از قطعات فولادی، به ویژه در برابر خوردگی جوی و برای تزئین استفاده می‌شود. فناوری‌های آبکاری شامل آبکاری کانالی (یا آبکاری آویز)، آبکاری بشکه‌ای (برای قطعات کوچک)، آبکاری آبی، آبکاری اتوماتیک و آبکاری پیوسته (برای سیم، نوار) ​​است. الکتروگالوانیزه کردن رایج‌ترین پوشش مورد استفاده برای اتصال‌دهنده‌های تجاری است. ارزان‌تر است و ظاهر بهتری دارد و می‌تواند به رنگ مشکی یا سبز ارتشی موجود باشد. با این حال، عملکرد ضد خوردگی آن متوسط ​​است و عملکرد ضد خوردگی آن در بین لایه‌های آبکاری (پوشش) روی، کمترین است. به طور کلی، آزمایش اسپری نمک خنثی الکتروگالوانیزه ظرف 72 ساعت انجام می‌شود و از مواد آب‌بندی مخصوص نیز برای رسیدن به بیش از 200 ساعت آزمایش اسپری نمک خنثی استفاده می‌شود، اما قیمت آن گران است که 5-8 برابر گالوانیزه عمومی است. اتصال‌دهنده‌های قطعات سازه‌ای معمولاً دارای روی رنگی و روی سفید هستند، مانند پیچ ​​و مهره‌های درجه 8.8 و سایر پیچ‌های تجاری.

2. آبکاری کروم عمدتاً برای بهبود سختی سطح، زیبایی و ضد زنگ بودن است. آبکاری کروم از پایداری شیمیایی خوبی برخوردار است و در قلیاها، سولفیدها، اسید نیتریک و اکثر اسیدهای آلی عمل نمی‌کند، اما در اسید هیدروهالیک (مانند اسید هیدروکلریک) و اسید سولفوریک داغ محلول است. از آنجا که کروم تغییر رنگ نمی‌دهد، می‌تواند هنگام استفاده، قابلیت بازتاب خود را برای مدت طولانی حفظ کند و از نقره و نیکل بهتر است.

3. آبکاری نیکل عمدتاً به فرآیندهای مقاوم در برابر سایش، ضد خوردگی، ضد زنگ و عموماً نازک تقسیم می‌شود